کار وولف متوجه تاریخ روانشناسی دین و شرح و توصیف نظریه­‌ها و رویکرد­های مختلف آن است. وولف درمجموع سه جریان یا سنت اصلی برای این رشته قائل است: انگلیسی- آمریکایی، آلمانی، و فرانسوی. در سنت انگلیسی-آمریکایی بیشتر بر فرد و تأثیر دین بر روان او تأکید می­شد. بعلاوه این سنت بیش از آن که بر مشاهده و آزمایش استوار باشد بر تأمل و خوداندیشی تکیه داشت. لیکن در آلمان ویلهلم وونت سنت دیگری از روانشناسی دین را بنیاد نهاد که مبتنی بود بر مشاهده و ملاحظه رفتار و عقاید دینی اقوام و گروه‌ها و نه لزوماً افراد. در اتریش زیگموند فروید به تحلیل و تبیین دین از دیدگاه روانکاوانه پرداخت. اما سنت فرانسوی، که نمایندگان آن در آغاز قرن بیستم پیر ژانه، تئودْل ریبو، و تئودور فلورنوئا بودند، بیشتر به آسیب شناسی دین، یعنی بررسی تأثیرات منفی آن بر سلامت روان افراد، گرایش داشت. این البته در آغاز کار بود. بعد­ها هر یک از این سه سنت دچار تحولاتی شدند و با پیشرفت روش­های علمی‌و افزایش پژوهش­های روان شناختی، اجتماعی و مردم شناختی به یکدیگر نزدیک شدند. امروز روانشناسان دین از انواع علوم انسانی و تجربی و نیز روش­های این علوم در پژوهش­های خود بهره می­ گیرند.

۰ پاسخ

دیدگاه خود را ثبت کنید

تمایل دارید در گفتگوها شرکت کنید؟
در گفتگو ها شرکت کنید.

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *